سرویس خبری نقاشی

میراث ون‌گوگ، پیش از آنکه متعلق به جهان باشد، به زنی تعلق داشت که در بیست‌وهشت‌سالگی وارث نقاشی‌های «ونسان» شد و در مسیری پر از ناامیدی و سختی، آن‌ها را به گنجینه‌های جهانی تبدیل کرد. این روایت زنی‌ است که یک هنرمند را جاودانه کرد.

به گزارش اعتدالیون و به نقل از ایسنا، بعضی‌ها ممکن است فکر کنند که یک فرد صدساله معمولی، به اینکه بعد از یک زندگی طولانی

تهرانِ اواخر دهه ۱۳۲۰، شهر سودازدگی و تغییر بود. از یک‌سو سیاست و التهاب کودتا و از سوی دیگر خیزش آرام نسل جوانی که می‌خواست چهره‌ای نو برای فرهنگ و هنر ایران بسازد، چهره‌ای متفاوت برای تهران رقم می‌زدند. درست در همین روزها بود که نخستین گالری هنری مدرن ایران افتتاح شد؛ جایی کوچک اما جریان‌ساز که خیلی زود با پایانی تلخ به خاطره‌ها پیوست.

«غار شووه» که در حدود ۲۱ هزار سال قبل در اثر رانش سنگ مسدود شده بود، برخی از قدیمی‌ترین آثار هنری خلق‌شده توسط بشر را در خود پنهان کرده بود.

گاهی یک کشف ساده در گوشه‌ای از شهر، می‌تواند پرسشی بزرگ درباره‌ی هویت و زمان مطرح کند؛ وقتی گذشته، بیش از حد شبیه امروز به‌نظر می‌رسد.

چشمانی خیره و متعجب که گویی از قاب صورت بیرون زده‌اند. سبیل‌هایی به‌غایت عجیب و غریب و در کنار همه این‌ها، نقاشی‌هایی که روح سوررئالیسم را فریاد می‌زنند. این فقط یک توصیف نیست؛ این پرتره تمام و کمال از «سالوادور دالی» است، هنرمندی که خود، یک اثر هنری بود.