سرویس خبری سینما

شاید در زندگی یک هنرمند این اتفاق کمتر رخ بدهد که دیالوگ یکی از آثارش به سرنوشت واقعی او بدل شود اما این موضوع هم درباره بهرام بیضایی رخ داد و هم درباره هما روستا.

همه چیز با یک تصویر تکان‌دهنده آغاز می‌شود: بیایانی از یخ، سرمایی استخوان‌سوز و یک پرنده کوچک که راهش را از قبیله جدا کرده است. این پنگوئن نه گم شده و نه به دنبال غذاست؛ او آگاهانه پشت به امنیت کلنی کرده و رو به کوهستان‌های دوردست و مرگ حتمی قدم برمی‌دارد. این صحنه نه سکانسی از یک انیمیشن کودکانه، بلکه برشی واقعی و تلخ از طبیعت است که حالا به نمادی عجیب برای وضعیت روحی انسان مدرن تبدیل شده است.