سرویس خبری فرهنگ و هنر

ویلم دفو، جاناتان بیلی و پیتر دینکلیج به جمع بازیگران اقتباس سینمایی تام هنکس از رمان «لینکلن در برزخ» نوشته جورج ساندرز اضافه شدند.

علیرضا اخلاقی، منتقد سینما، در نشست نقد و بررسی مستند «آندره تارکوفسکی: یک نیایش سینمایی»، به واکاوی پیوند عمیق میان مفهوم «زمان» و جهان سینمایی تارکوفسکی پرداخت. اخلاقی با اشاره به اینکه زمان در تمام آثار این هنرمند از کتاب «زمان در زمان» گرفته تا مستند «سفر در زمان» عنصری بنیادین است، خاطرنشان کرد که سینما از نظر تارکوفسکی، تجلیِ توقف زمان است.

تصویری از بازیگر سرشناس فرانسوی، در کنار عباس کیارستمی و بر سر سفره آبگوشت در تهران را مشاهده می کنید.

محسن نامجو گفت تصمیم بازگشت را چند ماه قبل گرفته بود، اما ترجیح داده است بدون اطلاع قبلی به ایران بیاید تا دیگران نتوانند او را از تصمیمش پشیمان کنند.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی درباره میزان تولید فیلم‌های زیرزمینی نیز گفت: وقتی من فعالیت خود را در وزارتخانه آغاز کردم، رقم این فیلم‌ها بالا بود و دوستان سینمایی در سال ۱۴۰۳ اطلاعاتی در اختیار داشتند که نشان می‌داد تعداد قابل توجهی فیلم به این شکل تولید می‌شود. اما در این دولت، مجموعه‌های مختلف با ارتباطاتی که با سینماگران داشته‌اند، مسیر رسمی تولید را نسبت به گذشته قوی‌تر و گسترده‌تر دنبال کرده و می‌کنند.

تیم کری، بازیگر بریتانیایی که با نقش دکتر فرانک-اِن-فورتر در «نمایش ترسناک راکی» به شهرت جهانی رسید و بعدها با ایفای نقش پنی‌وایز در اقتباس تلویزیونی «آن» مخاطبان را ترساند، در ۸۰سالگی درگذشت.

جشنواره فیلم ونیز امسال با یک آمار غیرمنتظره در بخش مسابقه اصلی روبه‌روست؛ از ۲۱ فیلم حاضر در رقابت برای شیر طلایی، تنها یک فیلم به کارگردانی یک زن دیده می‌شود؛ آماری که سهم زنان را به حدود ۵ درصد می‌رساند.

محسن نامجو، خواننده و آهنگساز، پس از حدود ۲۰ سال دوری از ایران، با انتشار ویدیویی از بازگشت خود به کشور خبر داد.

افشین عزیزی، کارشناس ارشد حقوق ارتباطات، با تفکیک میان «افزایش مخاطب» و «افزایش اعتماد» معتقد است صرف بازگشت چهره‌های شناخته‌شده، تغییر دکور و ظاهر برنامه‌ها یا افزایش بیننده نمی‌تواند مرجعیت رسانه‌ای صداوسیما را احیا کند؛ چراکه بازسازی اعتماد عمومی نیازمند تکثر اندیشه، استقلال رسانه‌ای و امکان حضور دیدگاه‌های متنوع در این رسانه است.

فال حافظ یکی از ماندگارترین رسم‌های فرهنگی ایرانیان است؛ رسمی که از شب یلدا و نوروز تا لحظه‌های مهم زندگی، همچنان در میان خانواده‌ها و جمع‌های دوستانه رواج دارد. بسیاری از مردم در زمان تصمیم‌گیری، نگرانی یا انتظار، دیوان حافظ را می‌گشایند و غزلی را که به‌صورت تصادفی پیش رویشان قرار گرفته است، با نیت خود مرتبط می‌کنند.