به گزارش اعتدالیون و به نقل از اکونومیست، در ۲۸ فوریه، صدها جنگنده آمریکایی و اسرائیلی بهطور همزمان برای آغاز نخستین ضربه جنگ علیه ایران به پرواز درآمدند. به مدت ۴۰ روز، همکاری نظامی دو متحد بسیار نزدیک و فشرده بود. اما اکنون که دونالد ترامپ و رهبران ایران این هفته به توافقی برای تمدید آتشبس و پایان دادن به جنگ خود رسیدهاند، ماهیت این همکاری تغییر کرده است. اسرائیل از مذاکرات با ایران کنار گذاشته شده است. بر اساس جزئیات توافق (که اسرائیل هنوز نسخهای از آن دریافت نکرده)، این توافق بهطور اندک یا اصلاً به نگرانیهای اسرائیل نمیپردازد.
در ادامه این مطلب آمده است: نتیجه برای اسرائیل، همانطور که یکی از دیپلماتهای این کشور در اورشلیم آن را توصیف میکند، «یک شکست باشکوه» است. این موضوع همچنین ضربهای شخصی برای نخستوزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، محسوب میشود. او سرمایه سیاسی عظیمی صرف این کرده بود که رئیسجمهور آمریکا را متقاعد کند جنگ با ایران میتواند وضعیت خاورمیانه را بهطور بنیادی بهبود بخشد و حتی شاید به سرنگونی حکومت جمهوری اسلامی منجر شود. او در یک نشست خبری با رسانههای اسرائیلی در ۱۵ ژوئن ادعا کرد که جنگ موفقیتآمیز بوده و «ما اسرائیل را از تهدید نابودی هستهای نجات دادیم.» با این حال، او از موضوع توافق ترامپ با ایران اجتناب کرد.
با وجود ادعاهای نتانیاهو و خسارات قابل توجهی که به ایران وارد شده، حکومت همچنان پابرجاست. تندروها نیز تقویت شدهاند. توافقی که قرار است در ۱۹ ژوئن در ژنو امضا شود، بهطور فوری برنامه هستهای ایران—که بزرگترین نگرانی اسرائیل است—را حل نمیکند. این موضوع در مذاکراتی که طی ۶۰ روز آینده ادامه خواهد داشت بررسی خواهد شد. هیچ تضمینی وجود ندارد که این گفتوگوها به نتیجه برسد؛ آنها میتوانند بارها تمدید شوند. ایران همچنان توانایی شلیک موشکهای بالستیک به اسرائیل، سایر نقاط خاورمیانه و فراتر از آن را دارد. انتظار نمیرود توافق با آمریکا اصلاً به برنامه موشکهای بالستیک ایران اشارهای داشته باشد.
همچنین این توافق یکی دیگر از نگرانیهای بزرگ اسرائیل را حل نمیکند: شبکه نیروهای نیابتی ایران در منطقه. قدرتمندترین این نیروها، حزبالله، شبهنظامیان شیعه در لبنان، در این توافق از حفاظت بیشتری در برابر حملات اسرائیل برخوردار میشود. اسرائیل تنها چند ساعت پیش از اعلام آتشبس تقریباً آن را بر هم زد، زمانی که به هدفی در بیروت حمله کرد، پس از آنکه حزبالله چند پهپاد شلیک کرده بود. اما این حمله، به جای آنکه مذاکرات را—آنطور که نتانیاهو آشکارا میخواست—برهم بزند، باعث شد ترامپ برای نهایی کردن توافق مصممتر شود.
یوآو گالانت، وزیر دفاع اسرائیل، تأکید کرد که نیروها در «مناطق امنیتی» که اسرائیل طی سه ماه گذشته در جنوب لبنان تصرف کرده باقی خواهند ماند، اما ایران خواستار آن است که عقبنشینی اسرائیل نیز بخشی از توافق با آمریکا باشد.
اسرائیل دیگر نمیتواند روی حمایت متحد خود حساب کند. رئیسجمهور آمریکا همچنین در مجموعهای از مصاحبهها گفت که از شریک سابق خود «بهشدت عصبانی» است، زیرا او در حمله به بیروت «هیچ قضاوتی» نداشته و او را «مردی بسیار دشوار» توصیف کرد که «باید بسیار قدردان ما باشد».
در طول جنگ نیز مشخص بود—بهویژه زمانی که حملات اسرائیل به تأسیسات انرژی موجب خشم ترامپ شد—که اهداف دو کشور بهتدریج در حال واگرایی است. رئیسجمهور آمریکا بیشتر علاقهمند به تعامل با همان حکومتی بود که اسرائیل قصد سرنگونی آن را داشت.
یکی از مقامات اسرائیلی که پیشتر در واشنگتن خدمت کرده است گفت: «بخش بزرگی از مشکل این است که ما دیگر رابطهای از آن نوع با آمریکا نداریم که در آن مقامات در همه سطوح بهطور باز با یکدیگر صحبت کنند. اکنون همه چیز زیر سایه ارتباط شخصی میان نتانیاهو و ترامپ و درامهای شخصی آنها قرار گرفته است.»
بهطور بنیادیتر، اهداف اسرائیل و آمریکا در قبال ایران بیش از پیش از هم فاصله گرفتهاند. برخی صداها در دستگاه دفاعی و اطلاعاتی اسرائیل در همان روزهای نخست جنگ این اختلاف را گوشزد کرده بودند. آنها پیشنهاد کردند که اسرائیل باید اهداف خود را واقعبینانهتر تعریف کند. اما فرماندهان تحت تأثیر موفقیت حملات اولیه قرار گرفتند و از نتانیاهو در طول ۴۰ روز جنگ حمایت کردند. سپس ترامپ جنگ را متوقف کرد. و از آن زمان، اسرائیل عملاً کنار گذاشته شده است.
تقابل با ایران برای نتانیاهو سالها یک «ایدئولوژی ثابت» بوده است. او دو بار اسرائیل را وارد جنگهایی با این هدف کرده است. اگرچه این عملیاتها خسارات قابل توجهی به برنامه هستهای و موشکی ایران وارد کردند، اما ممکن است این خسارات موقتی باشند. اسرائیل به اهداف راهبردی خود نرسیده است. این کشور هم روابط حیاتی خود با آمریکا و هم روابطش با کشورهای عربی را که آن را متحدی در برابر ایران میدانستند، تضعیف کرده است.
همه اینها احتمالاً به زیان نتانیاهو در انتخابات اکتبر نیز تمام خواهد شد. دشوار خواهد بود که او خود را ضامن امنیت اسرائیل معرفی کند، در حالی که به نظر میرسد در قبال ایران دستاورد کمی داشته است. او همچنین نمیتواند در تقابل با ترامپ دیده شود. او بارها بر رابطه خود با رئیسجمهور آمریکا تأکید کرده بود، کسی که در اسرائیل محبوبیت زیادی داشت.
با این حال، هیچیک از رقبای او نیز هنوز راهبرد جایگزینی در قبال ایران ارائه نکردهاند. رهبران همه احزاب اصلی مخالف نیز هنگام آغاز جنگ، رویکردی مشابه و تهاجمی داشتند. در حال حاضر انتقاد آنها از نتانیاهو این است که نتیجه نگرفته است، نه اینکه جنگ را آغاز کرده است. یکی از برنامهریزان نظامی میگوید: «ما بهشدت به یک سیاست جدید درباره ایران نیاز داریم.» اما فعلاً اسرائیل چشماندازی برای دستیابی به آن ندارد.
